Indeling babykamer

Groot, rustig en neutraal.. Zo kun je onze babykamer wel omschrijven. In dit artikel neem ik jullie mee in de inrichting van onze babykamer. Waarom hebben wij bepaalde keuzes gemaakt?

20171013_155230  20171013_151006

De inrichting

Nadat Peter en ik ontdekten dat ik zwanger was gingen wij al snel nadenken over de babykamer. Waar moest deze komen? Hoe moest de babykamer eruit komen te zien? Welke spullen moeten we daarvoor aanschaffen?

Op de eerste verdieping van ons huis hebben wij 4 kamers. Een heel klein hokje (dit kun je eigenlijk geen kamer noemen) waar de wasmachine staat, een iets grotere kamer die wij tijdens onze verbouwing hebben omgetoverd tot badkamer en 2 grote slaapkamers. De ene slaapkamer is uiteraard die van ons en de andere was onze logeer- en studeerkamer. Op zolder hebben wij ook nog twee kleine kamertjes waar we (op dat moment) eigenlijk nog niets aan gedaan hadden. We besloten om de kleine kamertjes op zolder te veranderen. De ene werd de logeerkamer en in de andere kamer zou een bureau en onze boekenkast komen. De huidige logeerkamer, dat moest onze babykamer worden.

Deze kamer is gelegen aan de voorkant van ons huis en is een vrij grote kamer voor een babykamer. De afmetingen zijn ongeveer 3.50m x 3.00m. Omdat het dus een redelijk grote kamer is, hebben wij ervoor gekozen om een commode, ledikant en kledingkast aan te schaffen. Dit zou de ruimte lekker vullen en ik dacht dat het ook wel ideaal zou zijn om veel opbergruimte te hebben. Ook wilde ik graag een (schommel)stoel en een vloerkleed hebben voor de aankleding van het geheel.

Kleurkeuzes

Wij hebben ervoor gekozen om de kleuren van onze babykamer erg neutraal te houden. De kleuren waar wij voor hebben gekozen zijn mintgroen, bruin en beige. Er waren twee redenen voor deze keuze. Ten eerste ben ik gewoon heel erg fan van mintgroen en vind ik het een erg mooie en lieve kleur en de tweede reden om voor ‘veilig’ te gaan. We hebben in het voorjaar van 2016 ons huis opgeknapt en in het voorjaar van 2017 deze kamer dus weer veranderd tot babykamer. Mocht er ooit een tweede kindje komen en als dat dan een meisje is hoeven we dit kamertje niet weer te veranderen. Deze kleuren zijn daarnaast ook leuk voor peuters en kleuters en dus kunnen we weer een aantal jaar vooruit.

Plankje boven de commode

Waar komen alle producten vandaan?

Mocht je nieuwsgierig zijn geworden waar wij al deze spulletjes vandaan hebben, hieronder volgt een lijstje. Ik krijg hiervan niks gesponsord, ik wil dit gewoon graag delen.

  • Meubeltjes: Babydump, lijn Texas
  • Piekstok + hemeltje: Babydump
  • Plankje boven de commode: Ikea
  • Vloerkleed: Ikea
  • Schommelstoel: Verkoophoek op Facebook
  • Mandje op de commode: Action
  • Aankleedkussen hoes en dekentje in het ledikant: Baby’s only

Mocht je nog willen weten waar andere producten vandaan komen, mag je dit natuurlijk altijd aan mij vragen.

Wij zijn zelf heel erg blij met onze babykamer en als ik hem opnieuw zou mogen inrichten had ik het waarschijnlijk op dezelfde manier gedaan. Het is een echte babykamer die in de toekomst met wat kleine aanpassingen makkelijk omgetoverd kan worden tot peuterkamer.

Liefs,

Simone

Mijn ervaring met borstvoeding

Borstvoeding…. het blijft toch een gevoelig onderwerp. Zoals je hebt kunnen lezen in de update over Joas ben ik na 2,5e week gestopt met het geven van borstvoeding en zijn wij helemaal overgegaan op flesvoeding. Vandaag neem ik jullie mee in mijn verhaal over borstvoeding. Dit is hoe ik het heb ervaren.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik eigenlijk geen moment getwijfeld, ik ging borstvoeding geven! Het leek mij een heel mooi en intiem moment samen met je kindje. Daarnaast schijnt het de beste start voor je kindje te zijn. Ik wilde het dus graag proberen en het is gelukt! Wel heb ik van tevoren tegen mezelf gezegd dat als het niet zou kunnen of niet zou lukken. ik er mee zou stoppen. Het moet wel prettig voelen voor allebei.

Net geboren

Eén van de reflexen die een pasgeboren baby heeft, is dat hij op zoek gaat naar eten. Dit moet ongeveer binnen een uur na de geboorte gebeuren. Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn bevallingsverhaal werd Joas na de geboorte gelijk op mijn borst gelegd. Ons kleine ventje was nog geen 10 minuten oud toen hij al begon te smakken en te zoeken. Hij moest nog even wachten tot ik gehecht was, maar toen dat klusje geklaard was mocht ik proberen om hem voor het eerst aan te leggen. De kraamhulp heeft mij daarbij geholpen. Al meteen hapte Joas goed aan en ik had zelfs al wat melkproductie… Dit ging goed! De borstvoeding ging eigenlijk de hele dag prima, maar tegen het einde van de middag begon Joas wat trek te krijgen. Mijn melkproductie moest nog op gang komen en was nog niet afgestemd op vraag en aanbod. De kraamhulp stelde voor om Joas wat bij te voeding door middel van fingerfeeding. Ze hielp ons hierbij en we merkte dat Joas vol en voldaan was, wat fijn!

De periode daarna

In de dagen die volgde werd mijn melkproductie steeds beter en hoefde we Joas minder bij te voeden. Hij hapte goed aan, dronk goed mijn beide borsten leeg en lag daarna weer heerlijk te slapen. Hij ging ’s nachts soms wat langer tussen voedingen laten en ook overdag dronk hij goed. Hij kwam overdag wel wat vaker, maar ik gaf borstvoeding op verzoek, dus dat was prima.

Aan het einde van de middag/begin van de avond zijn de meeste kindjes wat hongeriger, maar we merkte dat Joas wel erg veel trek had. Hoe vaak ik hem ook aanlegde, hij bleef honger houden en mijn borsten waren op een gegeven moment gewoon leeg. We moesten hem dus blijven bijvoeden. Eerst deden we dit met zakjes van Nutrilon, maar toen we elke dag bijvoeding aan het maken waren, heb ik maar een pot Nutrilon aangeschaft.

Toen Joas 1,5 à 2 weken oud was begon hij opeens anders te drinken. Hij tufte elke keer mijn tepel uit, liet melk uit zijn mondhoeken stromen en dronk erg onrustig. Ik werd hier ook onrustig van en dat maakte me onzeker.Waarom ging het niet zoals het hoorde? Waarom lukte het niet? Waarom drinkt hij nou toch zo onrustig? Ondanks al die onzekerheden bleef ik doorzetten, want ik had gelezen dat borstvoeding het beste lukt als je doorzet. Ik wilde niet opgeven, want dit was toch de beste voeding voor mijn kind? Ik bleef Joas borstvoeding geven, maar na elke voeding was ik blij dat ik er vanaf was. Ik begon zelfs op te kijken tegen de momenten dat ik hem moest voeden en voor mijn gevoel kreeg ik hem alleen stil door hem aan te leggen. Zo begonnen bij mij de gedachten om te stoppen met borstvoeding. Maar ik kon toch niet zomaar opgeven? Tweeënhalve week is niks, er zijn mensen die dit maanden tot jaren doen…

De oplossing zocht ik in kolven. Joas kon goed uit een flesje drinken, dus dat was geen probleem en met kolven zou hij toch nog moedermelk binnen krijgen. Zo gezegd, zo gedaan. Peter en ik naar de winkel om een handkolf te kopen. We kozen ervoor om de borstvoeding en het kolven te combineren. De ene keer dronk hij aan de borst en de andere keer gekolfde melk uit een flesje. Ik kon best aardig wat melk afkolven dus dat was fijn. Toch bleef Joas slecht drinken aan de borst en ik bleef er onzeker over. Ook vond ik het kolven pijnlijk! Toch bleef ik twijfelen want als ik zou stoppen zou dat betekenen dat ik niet meer terug kon. Na het zoveelste gesprek met Peter hierover heeft hij voor mij de knoop doorgehakt en gezegd dat ik ermee ging stoppen. Blijkbaar was ik zelf niet in staat om deze beslissing te maken en dan is het erg fijn als iemand anders het ook ziet. Wat moet ik toch zonder mijn lieve man? Ik ging er zelf bijna ten onder aan die borstvoeding, want ik werd er alleen maar ongelukkig, onzeker en verdrietig van. Joas had recht op een blije mama die goed in haar vel zat. Die zondag ben ik begonnen met afbouwen van de borstvoeding.

Achteraf denk ik dat het slechte drinken een wisselwerking was. Joas moet aan mij gemerkt hebben dat ik me er niet (meer) prettig bij voelde en dat heeft vast effect gehad op het drinken. Sinds ik gestopt ben met de borstvoeding voel ik me een stuk beter en zit ik lekkerder in mijn vel. Ik ben weer meer mezelf en dat voelt fijn! Ook zie ik nu in dat er helemaal niks mis is met kunstvoeding. Dat bestaat natuurlijk niet voor niets!

Mijn verhaal hoeft niet te betekenen dat de borstvoeding bij jou ook zo verloopt. Als Joas genoeg had gehad aan mij was het waarschijnlijk allemaal heel anders gelopen, maar dat weet ik niet, want het is zoals het is. Ondanks mijn ervaring zou ik borstvoeding zeker aan je aanraden, want het is zo’n mooi, intiem en bijzonder moment samen met je kindje. Jouw lichaam kan je kindje van eten voorzien… dat is toch super tof? In het begin heb ik er ook zeker van genoten en deze ervaring weerhoud mij er ook niet van om bij een eventueel volgend kindje het gewoon weer opnieuw te proberen… Maar ook dat heb ik niet zelf in de hand. Dat gaat de toekomst uitwijzen.

Hoe lang heb jij borstvoeding gegeven?

Liefs Simone

 

Een grote baby.. maar toch nog zo klein

Joas 2 dagen oud

Op 18 augustus 2017 ben ik bevallen van onze zoon Joas. Dat is op dit moment alweer bijna 8 weken geleden. Joas is geboren met een vrij hoog geboortegewicht. Vandaag neem ik jullie mee in het verhaal van mijn ‘grote’ baby.. die toch nog echt heel klein was/is.

De echo’s

Eind maart hadden wij de 20 weken echo. Best een spannende echo, omdat ze bij die echo bekijken of alle organen goed zijn aangelegd en of er geen afwijkingen te zien zijn. Gelukkig was alles goed, maar tijdens die echo kregen we al te horen dat de baby best wel lange benen had. Wij schrokken daar niet van want met mijn 1.84cm en met Peter zijn 1.93m is het niet zo heel gek dat het kindje langer zou zijn dan gemiddeld. Geen reden tot paniek dus.

Met bijna 30 weken kregen we een groei-echo. Tijdens die echo werden het hoofdje, het buikje en het bovenbeentje gemeten. Ook hierop was te zien dat meneertje lange benen had en ook met zijn buik en hoofdje zat Joas helemaal bovenin de groeicurve. Zijn gewicht werd op dat moment op 1773 gram geschat, dit was iets boven gemiddeld. De echoscopiste zei tegen ons dat de kans bestond dat we nog een keer terug zouden moeten komen om zijn groei in de gaten te houden. Dit bespraken we met de verloskundige, maar die was duidelijk niet onder de indruk van deze cijfertjes en zij vond het niet nodig om Joas zijn groei verder in de gaten te houden. Het zou eerder zorgelijk zijn geweest als wij een heel klein kindje zouden krijgen.

De 20-weken echo

Geboortegewicht

Gemiddeld is een pasgeboren baby ongeveer 50cm lang en weegt tussen de 3300 gram en de 3500 gram. Wij gingen er dus al vanuit dat ons kindje wat groter dan gemiddeld zou zijn en ik dacht zelf aan ongeveer 4000 gram. Uiteindelijk was Joas 56 à 57 cm lang en zijn gewicht was 4760 gram. Echt een flinke baby dus! Het is ook maar goed dat niemand me ooit verteld heeft dat dit ongeveer Joas zijn geboortegewicht zou zijn, anders had ik nooit thuis willen bevallen.. terwijl ik dat achteraf juist zo fijn vond.

Na Joas zijn geboorte is er meerdere malen gevraagd of hij echt via de ‘normale’ manier geboren was en hoe ik dat voor elkaar heb gekregen. Mensen…. het is geen reus! Daarnaast kregen we erg veel opmerkingen als ‘zo die is groot’, ‘joh.. wat een flinkerd’… en ja dat is hij ook, maar in zijn doen en laten is het echt nog een kleine baby.

Wegen na de bevalling

Normale ontwikkeling

Ondanks dat Joas met 1 maand oud gemiddeld net zo groot was als een kindje van drie maanden, ontwikkelt hij zich gewoon net als elke andere baby. Zo sliep hij in het begin heel erg veel, begon hij rond 4 à 5 weken te lachen en begint hij nu de wereld om zich heen te ontdekken. Qua ontwikkeling gaat het dus gewoon helemaal volgens het boekje en is hij echt een baby van bijna 2 maanden oud. En ja.. wel een grote baby, maar hij kan echt nog niet zitten, lopen en praten… gelukkig niet!

Van wie zal hij het hebben?

Zelf ben ik geboren met ongeveer 7 pond, gewoon gemiddeld dus. Toch was ik altijd lang voor mijn leeftijd en voor een vrouw ben ik nog steeds lang. In mijn puberteit hebben ze zelfs nog foto’s gemaakt van de groeischijf in mijn pols om te kijken of ik niet té lang zou worden. Peter zijn geboortegewicht was gewoon gemiddeld, maar ook hij was ongeveer 56cm bij zijn geboorte. En ook nu is Peter nog langer dan de gemiddelde Nederlandse man.

Joas is dus echt geen uitzondering, hij is dan wel niet gemiddeld, maar hij groeit gewoon volgens zijn eigen lijn en dat is prima. Een gemiddelde is tenslotte ook maar een gemiddelde. Helemaal niks aan het handje dus met ons mooie mannetje!

En stiekem…. vind ik wat dikkere baby’s veel schattiger dan zo’n super slank kindje. Er bestaat niet voor niks het woord babyvet toch?

liefs,

Simone

Mijn bevallingsverhaal

In deze blog deel ik met jullie mijn (positieve) thuisbevalling. Toen ik zwanger was vond ik het zelf fijn om bevallingsverhalen van anderen te lezen en om deze reden schrijf ik ook de mijne. Daarnaast vind ik het fijn om het hele verhaal op ‘papier’ te hebben zodat ik het over een paar maanden/jaren terug kan lezen… want ja je vergeet echt heel snel een heleboel.

Van tevoren wil ik je erop wijzen dat wij de bevalling als iets heel moois en bijzonders hebben ervaren. We kijken er met een positief gevoel op terug. Ik schrijf dit verhaal niet om anderen de ogen uit te steken of jaloers te maken, want ik besef me heel goed dat het ook heel anders had kunnen gaan. Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen, omdat er vaak gedaan wordt of bevallen het verschrikkelijkste is op aarde, maar met dit verhaal hoop ik te bewijzen dat dit zeker niet zo hoeft te zijn.

Als je uitgerekende datum steeds dichterbij komt…

Op 5 december 2016 kwamen wij erachter dat ik zwanger was van ons eerste kindje. Vol verwachting leefden we negen maanden lang toe naar mijn uitgerekende datum: 9 augustus 2017. Zelf had ik in mijn hoofd dat ik eerder dan die datum ging bevallen en dus zat ik klaar vanaf 37 weken. Viel dat even tegen! Naarmate mijn uitgerekende datum steeds dichterbij kwam werd ik er steeds zenuwachtiger van. Elke avond ging ik naar bed met het idee dat die nacht mijn weeën zouden beginnen en elke ochtend werd ik weer teleurgesteld wakker. Zo verstreken de dagen en bleef ik maar zwanger. Ondertussen ontplofte mijn telefoon van de berichtjes die iedereen naar mij stuurde of het nog wel ging en of ik het nog wel volhield. Stoer maakte ik grapjes als ‘kan nooit lang meer duren hé’ en ‘er is er nog nooit 1 blijven zitten’, maar onderhand begon ik er zelf haast niet meer in te geloven dat dit kindje ooit nog geboren zou worden. Achteraf gezien viel het allemaal reuze mee, maar op dat moment lijken de dagen allemaal op elkaar en duren ze ellendig lang. Joas is uiteindelijk geboren op 18 augustus met 41 weken en 2 dagen zwangerschap.

Na de 40 weken heeft de verloskundige 2x geprobeerd om mij te strippen. Ik kreeg hier wel wat buikpijn en kramp van, maar helaas zette dit niet door. Zodra je de 41 weken zwanger aantikt moet je naar het ziekenhuis voor wat extra controles. Voor ons was dit op woensdag 16 augustus. In het ziekenhuis vertelde ze ons dat je vanaf 41 weken ‘zelf’ mag bepalen wanneer het klaar is en wanneer de baby gehaald mag worden. We besloten met de gynaecoloog dat ik vrijdag (18 augustus) nog een keer terug zou komen voor wat controles want de baby had het nog erg goed bij mij en het zag er nog niet naar uit dat hij snel zou komen. Terug in de auto bespraken Peter en ik dat we er toch wel echt klaar mee waren en dat we het liefst voor het weekend ons kindje nog in ons armen wilden houden (in hoeverre je dit zelf kunt regelen uiteraard). Na een nachtje erover geslapen te hebben belde ik, donderdagochtend 17 augustus, met het ziekenhuis om een afspraak in te plannen om vrijdag of zaterdag ingeleid te worden. We spreken af dat ik de dag erna, vrijdag, ingeleid zou worden. Ik zeg de mevrouw aan de telefoon gedag en leg de telefoon neer. Op dat moment besluit ik om er een rustige dag van te maken want ik kon mijn energie het beste sparen. Ik loop naar de keuken om wat drinken in te schenken en opeens denk ik ‘Gatsie… wat voel ik?’… Ik waggel (ja met 41 weken is het echt geen lopen meer) snel naar de wc en tot mijn verbazing (en opluchting) zie ik dat mijn vliezen zojuist gebroken zijn. Omdat we dat het weekend ervoor ook al dachten probeer ik wat vruchtwater op te vangen en te kijken of het echt zo is en de baby er niet in gepoept heeft. Tijdens het opvangen zie ik heel duidelijk dat het vruchtwater is.

Voordat ik het ziekenhuis had gebeld, had ik de verloskundige al ingelicht over onze plannen om in te leiden, maar na het ontdekken van mijn gebroken vliezen had ik haar al snel weer aan de lijn met de mededeling dat de baby toch nog uit zichzelf zou komen… Yes! Daarna heb ik snel Peter gebeld om ook hem in te lichten.

En toen was het wachten…

Mijn vliezen braken om ongeveer 11.30u en toen begon het grote wachten. Na het breken van mijn vliezen zouden de weeën binnen 24 uur moeten beginnen, anders moesten we alsnog naar het ziekenhuis. Al die weken ervoor duurde het wachten al lang, maar het duurt helemaal lang als je weet dat het nu echt niet lang meer gaat duren. Ik ben van mezelf al niet zo geduldig, dus de tijd kroop voorbij.

Mijn vruchtwater bleef de hele dag door in kleine beetjes eruit gutsen en dat maakte dat ik me heel erg smerig voelde.  Op wat krampjes hier en daar na gebeurde er eigenlijk nog niet echt iets dus het was letterlijk mijn tijd uitzitten. Ik appte nog met wat mensen en grapte nog dat het echt niet lang meer kon duren en ik ging maar gewoon in iedereens onwetendheid mee. Na het middageten heb ik met Peter gebeld en die stelde voor om naar huis te komen en thuis verder te werken. Dit vond ik wel een prettige gedachte.. Gewoon het idee dat hij in de buurt was.

Om 20.00 uur kwam de verloskundige even langs om te kijken hoe het met ons ging en om wat dingen door te spreken, maar vooralsnog was er nog niks aan de hand en ik voelde me nog prima (op dat smerige vruchtwater na dan). Peter en ik keken wat tv en genoten bewust van ons laatste avondje samen. We besloten om 22.15 uur om naar boven te gaan en ons klaar te gaan maken voor de nacht, want we wisten niet wanneer het zou gaan gebeuren, dus konden we maar beter uitgerust zijn.

De bevalling is begonnen!

We lagen echt net op bed toen ik de eerste wee voelde. Ik had al weken voorweeën (die trouwens al gezorgd hadden voor 2 à 3 cm ontsluiting), maar deze kramp was toch echt anders. Ik wist het zeker.. het was begonnen. Aan de ene kant eng en spannend, maar aan de andere kant was ik blij dat het eindelijk zover was.. We gingen ons zoontje ontmoeten!

Na die eerste wee (ongeveer om 22.45 uur) ben ik maar weer uit bed gegaan, want ik kon toch niet stilliggen. Ik had al weken een app op mijn telefoon staan om weeën mee te timen, dus die pakte ik erbij. De weeën kwamen eigenlijk gelijk al regelmatig om de 4 minuten en duurde een minuut tot anderhalve minuut… dit ging goed! Peter lag ondertussen nog wel op bed en probeerde wat te slapen. Rond 23.45 uur maak ik Peter wakker en vertel hem dat ik al een uur lang regelmatige weeën heb en dat we de verloskundige mogen bellen. Zij geeft aan dat ze om 1.00 uur langskomt om te kijken wat de stand van zaken is. Als zij er om 1.00 uur is, blijk ik tijdens inwendig onderzoek al op 4 cm ontsluiting te zitten. Op dat moment vind ik de weeën nog prima uit te houden. Heel af en toe moet ik er eentje wegpuffen, maar voor de rest heb ik nog alles onder controle. De verloskundige gaat naar huis en komt om 4.00 uur terug.

In de uren die volgen worden mijn weeën heftiger. Ik merk goed dat de baby zich langzaam naar beneden aan het werken is, want ik vind de weeën meer een soort druk dan echte krampen. Vanaf nu moet ik de weeën wel echt wegpuffen en wat ben ik op dat moment blij dat ik daar een cursus voor heb gevolgd. Door die cursus lukt het me om heel rustig en beheerst de weeën te doorstaan. Soms zit er opeens een wee tussen die een stuk heftiger is dan de paar weeën ervoor en dat maakt me misselijk. Als het opeens nog een stukje pijnlijker wordt loos ik even de spaghetti die we op hebben in een emmer.. Je kunt het maar kwijt zijn. De drie uur dat we moeten ‘wachten’ op de verloskundige vliegen om. Ik heb een aantal houdingen die ik erg prettig vind om de weeën in op te vangen. Zo sta ik zeker meerdere keren onder de douche, ik zit wat op de rand van het bed en ik lig innig verstrengeld met mijn voedingskussen. Peter is wakker op de momenten dat ik hem nodig heb, maar over het algemeen vind ik het ook wel fijn om lekker in mijn eigen bubbel te zijn.

De bevalling loopt prima ‘volgens het boekje’. Bij de controle om 4.00 uur zijn we in drie uur namelijk ook drie cm verder. Ik zit dan dus op 7 cm ontsluiting. Ik merk aan mezelf dat ik het nu steeds minder grappig begin te vinden, maar ik ben er nog niet en dus zal ik deze weeën echt nog op moeten vangen. Tijdens elke wee zing ik in mijn hoofd een opwekkingslied om mijn gedachten af te leiden van de pijn die ik voel en ik merk dat het werkt, ik word er rustig van.

De verloskundige overlegt met ons of ze beneden zal wachten en wat zal werken of dat ze tussen 6.00 uur en 6.30 uur terug zal komen. Wij hebben het eigenlijk vrij relaxt met z’n twee en vinden het prima als ze nog even naar huis gaat. Ze geeft wel aan dat het kan zijn dat de persweeën beginnen en dat ik er een paar af moet wachten voordat we bellen. Ze gaat weer naar huis en voor mijn gevoel is ze nog maar net weg of ik voel onder de douche een gigantisch druk ontstaan die ik niet tegen kan houden. Ik wacht een paar van die weeën af maar na een aantal van die weeën kan ik het voor mijn gevoel echt niet meer tegenhouden. Peter belt de verloskundige en die staat al snel weer in onze slaapkamer.

Vanaf dan heb ik echt geen besef meer van tijd. Al mijn concentratie gaat naar het opvangen van elke wee en de rust die ik tussen de weeën pak. Bij het inwendige onderzoek zit ik op 9,5e cm en mag ik dus nog niet gaan persen, terwijl ik het gevoel heb dat de baby er NU uit MOET!! Ik geef dit aan en ik spreek met de verloskundig af dat ik de wee zo lang mogelijk ‘ophoud’ en als het echt niet meer gaat ik langzaam mee mag persen. Yes… ik mag iets gaan doen! De eerste paar persweeën vang ik voorover geleund op de rand van het bed op en ik voel langzaam de baby steeds een stukje meer zakken. Na een aantal keer persen gaan de verloskundige en Peter het bed klaarmaken voor het echte werk. De rest van het persen doe ik liggend op bed. Op het moment dat het hoofdje staat zegt de verloskundige het beste dat ze op dat moment kon zeggen: “Bij de volgende wee word je kindje geboren”.. Dit gaf mij zoveel kracht om door te zetten en inderdaad… Na 40 minuten persen, om 6.23 uur was hij daar! Onze kleine Joas! Een nat, warm en klein frummeltje wordt op mijn borst gelegd. Ik had gedacht dat ik dat heel smerig zou vinden, maar ik voel alleen maar liefde.Hij geeft een flinke brul om te laten weten dat hij er is en wordt in voorverwarmde hydrofiele doeken gewikkeld. Wat is hij mooi! Zo hebben we een tijdje ons wondertje liggen bewonderen. Na het uitkloppen van de navelstreng heeft Peter deze doorgeknipt. Daarna werd de placenta, met vruchtzak, geboren en we hebben deze nog liggen bekijken. Als je mijn van tevoren had verteld dat ik dat ging doen, had ik je voor gek verklaard, maar het was zo bijzonder om te zien!  De boel werd opgeruimd en ik werd vanonder gehecht. Eerlijk gezegd vond ik dit een vervelendere pijn dan die hele bevalling bij elkaar.

Om 7.00 uur gingen de verloskundige en de kraamhulp (die was ook ergens nog een keer binnengekomen) naar beneden om daar het één en ander te regelen en wij kregen de tijd om lekker met zijn drietjes te knuffelen. Nadat we Joas uitgebreid bewonderd hadden belden we onze ouders, om te vertellen dat ze (weer) opa en oma waren geworden. Wij kregen een ontbijtje van de kraamhulp en daarna mocht ik douchen. Ik had verwacht dat ik daar heel erg behoefte aan zou hebben, maar dat viel eigenlijk wel mee. Het was wel lekker om even onder de warme straal te staan, maar ik werd al snel naar en moest weer onder de douche vandaan.

Ik ben zo blij dat het gelukt is om zonder thuis te bevallen en ik zou het ook iedereen aanraden. Ik vond het erg prettig om lekker in mijn eigen omgeving alles te kunnen doen en laten wat ik wilde en waar ik op dat moment behoefte aan had. Ik had verwacht dat het best een troep zou geven, maar eerlijk gezegd heb ik er niks van gezien en hebben ze alles keurig opgeruimd terwijl ik onder de douche stond. Daarnaast ben ik stiekem best een beetje trots dat ik de bevalling zonder pijnbestrijding heb gedaan, want ook dat wilde ik graag.

Ik kan nog wel veel meer dingen over mijn bevalling vertellen, maar zo’n 2300 woorden verder is het voor jullie een heel verhaal om te lezen. Inmiddels is Joas 7 weken oud en nog steeds kijken we met een heel goed en positief gevoel terug op deze bevalling. Het was zo mooi, intiem en bijzonder. Samen met de verloskundige en Peter was ik een heel goed team en hebben we dit mooie wondertje op de wereld gezet.

Hier is Joas ongeveer 2 uurtjes oud.

Liefs, Simone

 

 

Joas | 1 maand

Joas 1 maand

Op 18 september was Joas alweer 1 maand oud. Alle clichés zijn waar.. de tijd vliegt. En ondanks dat hij nog maar 1 maand bij ons is, kunnen we ons al bijna niet meer indenken hoe het was zonder hem! Vanaf nu wil ik elke maand een korte update schrijven over hoe het met ons gaat en over Joas zijn ontwikkelingen.

Mijn verhaaltje voor jou..

Wat ben je een lief en tevreden ventje.. En wat doe je het goed! Je huilt alleen als je pijn hebt of honger. Je vindt in bad gaan, auto rijden en wandelen heerlijk. Je bent nieuwsgierig naar de dingen die om je heen gebeuren en met je sterke nek lukt het je al aardig om in het rond te kunnen kijken. Papa en mama zijn je favoriet en je knuffelt graag met ons, maar soms wil je ook even alleen liggen en zo de wereld ontdekken. De gezichten die je kunt trekken zijn fantastisch.. Papa en ik liggen regelmatig dubbel om die gekke bekken die je trekt

Gewicht en lengte

Joas is geboren als “grote” baby. Om deze reden zal hij dus altijd voorlopen met zijn lengte en gewicht op leeftijdgenootjes. Tijdens de controle bij het consultatiebureau was Joas 60 cm lang en woog 6535 gram. Langzaam gaan we ook over van maat 56 naar maat 62.

Voeding

De eerste 2,5e week heeft Joas borstvoeding gekregen, maar daar ben ik toen mee gestopt. Er komt binnenkort een blog online waarin ik uitleg om welke reden ik (zo snel) gestopt ben. Joas drinkt nu dus flesvoeding en daar doet hij het ook prima op. Het enige nadeel is dat hij er wat meer krampjes van krijgt.

Slapen

De afgelopen weken heeft Joas bij ons op de kamer geslapen in zijn wieg. Wat is het heerlijk om elke ochtend wakker te worden naast je eigen kindje! Toch zal hij binnenkort naar zijn eigen kamer gaan, omdat hij in zijn slaap erg veel geluidjes maakt waar wij wakker van worden en we kunnen onze slaap juist zo goed gebruiken. Joas is een erg beweeglijk mannetje en om die reden hebben wij ervoor gekozen om hem ’s nachts in te bakeren. Dit geeft hem een geborgen gevoel en hij slaapt er super goed mee. Wij gebruiken inbakerdoek van SwaddleMe. ’s Nachts slaapt hij dus in zijn wieg naast ons, maar overdag slaapt hij op verschillende plekken zoals de box, de kinderwagen of de maxi cosi. Het ligt er maar net aan of ik met hem op pad ga of dat er bijvoorbeeld visite komt. Na het avondeten vindt hij het fijner om dicht bij ons te zijn en dan valt hij bij één van ons op schoot in slaap.

Ontwikkelingen die je maakt

* Je volgt ons met je ogen
* Je reageert op onze stemmen
* Je kunt je hoofd al erg goed optillen
* Je bent echt enorm sterk in je armen en benen
* je probeert te lachen als wij praten en dit lukt al steeds beter
* je troost jezelf door je handjes in je mond te stoppen

Hoe kwamen wij bij de naam Joas?

Na de geboorte van Joas kregen we heel wat vragen hoe we toch op deze naam gekomen waren. Hoewel hij voor ons al heel normaal is en iedereen kan bedenken hoe je deze naam schrijft, hoor je hem toch niet veel en blijkbaar riep dit wat vragen op bij mensen. Hieronder zal ik uitleggen hoe wij op deze naam zijn gekomen.. Lees gezellig mee!

Vooraf wil ik even duidelijk maken dat een naam heel smaakgevoelig is. In dit artikel noem ik een paar namen die wij ook op ons lijstje hadden staan maar die het niet zijn geworden. Het kan zijn dat jij die wel hebt gekozen of wil kiezen. Ik vind het super leuke namen (anders stonden ze niet op ons lijstje), maar de namen pasten toch niet bij ons en zijn het dus niet geworden…

Wat vooraf ging….

Onze zoektocht naar een naam begon al vrij vroeg in de zwangerschap en op het moment dat we daarmee begonnen wisten we het geslacht van ons kindje nog niet. We moesten dus voor beide geslachten namen bedenken en dat was nog lastiger dan we dachten. We waren er al snel achter dat het vernoemen van onze ouders bij ons geen zin had (iets met vaders en moeders met bijna gelijke doopnamen) en daarom kozen we ervoor om voor een Bijbelse naam te gaan. Er zijn een heleboel namen die afgeleid zijn van namen uit de Bijbel dus er was keuze genoeg uit leuke en mooie namen. Onze zoektocht kon beginnen!

De eisen

Niet elke naam is geschikt of vind je even mooi. We gingen dus nadenken wat wij belangrijk vonden bij een naam. Je geeft tenslotte je kind een naam die hij zijn hele leven bij zich zal dragen en waarmee hij zich ten alle tijden aan iedereen zal voorstellen. En daarom vonden wij het belangrijk om er goed over na te denken.

Maar hoe meer eisen je hebt, hoe lastiger het wordt. Ik heb nogal wat eisen en daarnaast werk ik in het onderwijs waar ik zoveel verschillende namen voorbij hoor komen dat er al gauw associaties bij een naam ontstaan, soms positief, soms negatief.  Naast dat het dus een Bijbelse naam moest worden waren dit de volgende eisen:

  • Een naam waarvan iedereen snapt hoe je het schrijft. We wilden niet dat ons kind bij elke balie zijn naam zou moeten spellen (dat moeten we met onze achternaam al, terwijl die ook echt Nederlands is?!).
  • Een naam die geschikt is voor een baby, maar ook een naam die nog kan als je een jaar of 50 bent. Sommige namen vind ik voor baby’s namelijk heel schattig, maar voor een volwassene echt te kinderachtig.
  • Een naam die niet begint met een N, want onze achternaam begint daar al mee en ik vind dat persoonlijk gewoon niet leuk…
  • De naam mocht ook niet eindigen op een N. Onze achternaam dus begint met een N en als je naam hebt die daarop eindigt krijg je een soort tongbreker. Zo vond ik Jonathan een hele leuke naam, maar dat is gewoon niet snel en makkelijk uit te spreken… dus geen N op het eind.
  • De naam mocht niet beginnen met een P of met een S. Onze namen beginnen daar al mee. Ons kind moest zijn eigen voorletter krijgen

Maar hoe kwamen we dan op Joas?

Je leest het al… heel wat eisen! Maar hoe zijn we dan op de naam Joas gekomen? Lang leve Google! We typten op Google ‘Bijbelse jongensnamen’ in en er rolden zo 180 verschillende Bijbelse namen over het scherm. Uit die namen kozen we er 3: Joas, Lucas en Thomas, in willekeurige volgorde. Om erachter te komen welke van deze drie namen nou echt DE naam was, hebben we die namen verschillende keren hardop tegen elkaar uitgesproken.We koppelden de namen aan onze achternaam om te kijken of dat ‘zou klinken’, we noemden de namen achter onze eigen namen, we schreven de namen op en we zeiden zinnen als ‘Kom ….. , we gaan eten’. Al gauw viel de naam Thomas af, die paste toch niet zo bij ons en zo bleven er nog twee namen over om uit te kiezen. Na een paar weken wisten we het… Je moest Joas gaan heten. Die naam klopte in al onze eisen. Vanaf dat moment hebben we hem zo genoemd en het begon steeds meer te kloppen. Ja, dit was DE naam voor ons eerste kindje.

We hebben dus ook meisjesnamen bedacht, maar die namen ga ik hier niet noemen want mochten we ooit nog een kindje krijgen zullen die namen waarschijnlijk nog op ons lijstje staan. De jongensnamen die we bedacht hadden kon ik wel noemen, want die namen zullen niet meer door ons gekozen worden omdat het simpelweg niet ‘klinkt’ bij Joas. Alle drie de namen eindigen op dezelfde klank dus dan zou je een soort Jut en Jul-idee krijgen.

De betekenis

Tot slot wil ik nog even benoemen wat Joas eigenlijk betekent. We hebben zijn naam dus niet uitgezocht op de betekenis, maar dit hebben we later wel opgezocht en vonden we eigenlijk wel heel mooi aansluiten bij ons gevoel voor dit kindje. Joas betekent namelijk Gegeven door God of de Heere heeft geschonken. Hoe mooi wil je het hebben?

 

Welke naam kozen jullie voor jullie kindje? En waarom?

Liefs Simone