Mijn bevallingsverhaal

In deze blog deel ik met jullie mijn (positieve) thuisbevalling. Toen ik zwanger was vond ik het zelf fijn om bevallingsverhalen van anderen te lezen en om deze reden schrijf ik ook de mijne. Daarnaast vind ik het fijn om het hele verhaal op ‘papier’ te hebben zodat ik het over een paar maanden/jaren terug kan lezen… want ja je vergeet echt heel snel een heleboel.

Van tevoren wil ik je erop wijzen dat wij de bevalling als iets heel moois en bijzonders hebben ervaren. We kijken er met een positief gevoel op terug. Ik schrijf dit verhaal niet om anderen de ogen uit te steken of jaloers te maken, want ik besef me heel goed dat het ook heel anders had kunnen gaan. Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen, omdat er vaak gedaan wordt of bevallen het verschrikkelijkste is op aarde, maar met dit verhaal hoop ik te bewijzen dat dit zeker niet zo hoeft te zijn.

Als je uitgerekende datum steeds dichterbij komt…

Op 5 december 2016 kwamen wij erachter dat ik zwanger was van ons eerste kindje. Vol verwachting leefden we negen maanden lang toe naar mijn uitgerekende datum: 9 augustus 2017. Zelf had ik in mijn hoofd dat ik eerder dan die datum ging bevallen en dus zat ik klaar vanaf 37 weken. Viel dat even tegen! Naarmate mijn uitgerekende datum steeds dichterbij kwam werd ik er steeds zenuwachtiger van. Elke avond ging ik naar bed met het idee dat die nacht mijn weeën zouden beginnen en elke ochtend werd ik weer teleurgesteld wakker. Zo verstreken de dagen en bleef ik maar zwanger. Ondertussen ontplofte mijn telefoon van de berichtjes die iedereen naar mij stuurde of het nog wel ging en of ik het nog wel volhield. Stoer maakte ik grapjes als ‘kan nooit lang meer duren hé’ en ‘er is er nog nooit 1 blijven zitten’, maar onderhand begon ik er zelf haast niet meer in te geloven dat dit kindje ooit nog geboren zou worden. Achteraf gezien viel het allemaal reuze mee, maar op dat moment lijken de dagen allemaal op elkaar en duren ze ellendig lang. Joas is uiteindelijk geboren op 18 augustus met 41 weken en 2 dagen zwangerschap.

Na de 40 weken heeft de verloskundige 2x geprobeerd om mij te strippen. Ik kreeg hier wel wat buikpijn en kramp van, maar helaas zette dit niet door. Zodra je de 41 weken zwanger aantikt moet je naar het ziekenhuis voor wat extra controles. Voor ons was dit op woensdag 16 augustus. In het ziekenhuis vertelde ze ons dat je vanaf 41 weken ‘zelf’ mag bepalen wanneer het klaar is en wanneer de baby gehaald mag worden. We besloten met de gynaecoloog dat ik vrijdag (18 augustus) nog een keer terug zou komen voor wat controles want de baby had het nog erg goed bij mij en het zag er nog niet naar uit dat hij snel zou komen. Terug in de auto bespraken Peter en ik dat we er toch wel echt klaar mee waren en dat we het liefst voor het weekend ons kindje nog in ons armen wilden houden (in hoeverre je dit zelf kunt regelen uiteraard). Na een nachtje erover geslapen te hebben belde ik, donderdagochtend 17 augustus, met het ziekenhuis om een afspraak in te plannen om vrijdag of zaterdag ingeleid te worden. We spreken af dat ik de dag erna, vrijdag, ingeleid zou worden. Ik zeg de mevrouw aan de telefoon gedag en leg de telefoon neer. Op dat moment besluit ik om er een rustige dag van te maken want ik kon mijn energie het beste sparen. Ik loop naar de keuken om wat drinken in te schenken en opeens denk ik ‘Gatsie… wat voel ik?’… Ik waggel (ja met 41 weken is het echt geen lopen meer) snel naar de wc en tot mijn verbazing (en opluchting) zie ik dat mijn vliezen zojuist gebroken zijn. Omdat we dat het weekend ervoor ook al dachten probeer ik wat vruchtwater op te vangen en te kijken of het echt zo is en de baby er niet in gepoept heeft. Tijdens het opvangen zie ik heel duidelijk dat het vruchtwater is.

Voordat ik het ziekenhuis had gebeld, had ik de verloskundige al ingelicht over onze plannen om in te leiden, maar na het ontdekken van mijn gebroken vliezen had ik haar al snel weer aan de lijn met de mededeling dat de baby toch nog uit zichzelf zou komen… Yes! Daarna heb ik snel Peter gebeld om ook hem in te lichten.

En toen was het wachten…

Mijn vliezen braken om ongeveer 11.30u en toen begon het grote wachten. Na het breken van mijn vliezen zouden de weeën binnen 24 uur moeten beginnen, anders moesten we alsnog naar het ziekenhuis. Al die weken ervoor duurde het wachten al lang, maar het duurt helemaal lang als je weet dat het nu echt niet lang meer gaat duren. Ik ben van mezelf al niet zo geduldig, dus de tijd kroop voorbij.

Mijn vruchtwater bleef de hele dag door in kleine beetjes eruit gutsen en dat maakte dat ik me heel erg smerig voelde.  Op wat krampjes hier en daar na gebeurde er eigenlijk nog niet echt iets dus het was letterlijk mijn tijd uitzitten. Ik appte nog met wat mensen en grapte nog dat het echt niet lang meer kon duren en ik ging maar gewoon in iedereens onwetendheid mee. Na het middageten heb ik met Peter gebeld en die stelde voor om naar huis te komen en thuis verder te werken. Dit vond ik wel een prettige gedachte.. Gewoon het idee dat hij in de buurt was.

Om 20.00 uur kwam de verloskundige even langs om te kijken hoe het met ons ging en om wat dingen door te spreken, maar vooralsnog was er nog niks aan de hand en ik voelde me nog prima (op dat smerige vruchtwater na dan). Peter en ik keken wat tv en genoten bewust van ons laatste avondje samen. We besloten om 22.15 uur om naar boven te gaan en ons klaar te gaan maken voor de nacht, want we wisten niet wanneer het zou gaan gebeuren, dus konden we maar beter uitgerust zijn.

De bevalling is begonnen!

We lagen echt net op bed toen ik de eerste wee voelde. Ik had al weken voorweeën (die trouwens al gezorgd hadden voor 2 à 3 cm ontsluiting), maar deze kramp was toch echt anders. Ik wist het zeker.. het was begonnen. Aan de ene kant eng en spannend, maar aan de andere kant was ik blij dat het eindelijk zover was.. We gingen ons zoontje ontmoeten!

Na die eerste wee (ongeveer om 22.45 uur) ben ik maar weer uit bed gegaan, want ik kon toch niet stilliggen. Ik had al weken een app op mijn telefoon staan om weeën mee te timen, dus die pakte ik erbij. De weeën kwamen eigenlijk gelijk al regelmatig om de 4 minuten en duurde een minuut tot anderhalve minuut… dit ging goed! Peter lag ondertussen nog wel op bed en probeerde wat te slapen. Rond 23.45 uur maak ik Peter wakker en vertel hem dat ik al een uur lang regelmatige weeën heb en dat we de verloskundige mogen bellen. Zij geeft aan dat ze om 1.00 uur langskomt om te kijken wat de stand van zaken is. Als zij er om 1.00 uur is, blijk ik tijdens inwendig onderzoek al op 4 cm ontsluiting te zitten. Op dat moment vind ik de weeën nog prima uit te houden. Heel af en toe moet ik er eentje wegpuffen, maar voor de rest heb ik nog alles onder controle. De verloskundige gaat naar huis en komt om 4.00 uur terug.

In de uren die volgen worden mijn weeën heftiger. Ik merk goed dat de baby zich langzaam naar beneden aan het werken is, want ik vind de weeën meer een soort druk dan echte krampen. Vanaf nu moet ik de weeën wel echt wegpuffen en wat ben ik op dat moment blij dat ik daar een cursus voor heb gevolgd. Door die cursus lukt het me om heel rustig en beheerst de weeën te doorstaan. Soms zit er opeens een wee tussen die een stuk heftiger is dan de paar weeën ervoor en dat maakt me misselijk. Als het opeens nog een stukje pijnlijker wordt loos ik even de spaghetti die we op hebben in een emmer.. Je kunt het maar kwijt zijn. De drie uur dat we moeten ‘wachten’ op de verloskundige vliegen om. Ik heb een aantal houdingen die ik erg prettig vind om de weeën in op te vangen. Zo sta ik zeker meerdere keren onder de douche, ik zit wat op de rand van het bed en ik lig innig verstrengeld met mijn voedingskussen. Peter is wakker op de momenten dat ik hem nodig heb, maar over het algemeen vind ik het ook wel fijn om lekker in mijn eigen bubbel te zijn.

De bevalling loopt prima ‘volgens het boekje’. Bij de controle om 4.00 uur zijn we in drie uur namelijk ook drie cm verder. Ik zit dan dus op 7 cm ontsluiting. Ik merk aan mezelf dat ik het nu steeds minder grappig begin te vinden, maar ik ben er nog niet en dus zal ik deze weeën echt nog op moeten vangen. Tijdens elke wee zing ik in mijn hoofd een opwekkingslied om mijn gedachten af te leiden van de pijn die ik voel en ik merk dat het werkt, ik word er rustig van.

De verloskundige overlegt met ons of ze beneden zal wachten en wat zal werken of dat ze tussen 6.00 uur en 6.30 uur terug zal komen. Wij hebben het eigenlijk vrij relaxt met z’n twee en vinden het prima als ze nog even naar huis gaat. Ze geeft wel aan dat het kan zijn dat de persweeën beginnen en dat ik er een paar af moet wachten voordat we bellen. Ze gaat weer naar huis en voor mijn gevoel is ze nog maar net weg of ik voel onder de douche een gigantisch druk ontstaan die ik niet tegen kan houden. Ik wacht een paar van die weeën af maar na een aantal van die weeën kan ik het voor mijn gevoel echt niet meer tegenhouden. Peter belt de verloskundige en die staat al snel weer in onze slaapkamer.

Vanaf dan heb ik echt geen besef meer van tijd. Al mijn concentratie gaat naar het opvangen van elke wee en de rust die ik tussen de weeën pak. Bij het inwendige onderzoek zit ik op 9,5e cm en mag ik dus nog niet gaan persen, terwijl ik het gevoel heb dat de baby er NU uit MOET!! Ik geef dit aan en ik spreek met de verloskundig af dat ik de wee zo lang mogelijk ‘ophoud’ en als het echt niet meer gaat ik langzaam mee mag persen. Yes… ik mag iets gaan doen! De eerste paar persweeën vang ik voorover geleund op de rand van het bed op en ik voel langzaam de baby steeds een stukje meer zakken. Na een aantal keer persen gaan de verloskundige en Peter het bed klaarmaken voor het echte werk. De rest van het persen doe ik liggend op bed. Op het moment dat het hoofdje staat zegt de verloskundige het beste dat ze op dat moment kon zeggen: “Bij de volgende wee word je kindje geboren”.. Dit gaf mij zoveel kracht om door te zetten en inderdaad… Na 40 minuten persen, om 6.23 uur was hij daar! Onze kleine Joas! Een nat, warm en klein frummeltje wordt op mijn borst gelegd. Ik had gedacht dat ik dat heel smerig zou vinden, maar ik voel alleen maar liefde.Hij geeft een flinke brul om te laten weten dat hij er is en wordt in voorverwarmde hydrofiele doeken gewikkeld. Wat is hij mooi! Zo hebben we een tijdje ons wondertje liggen bewonderen. Na het uitkloppen van de navelstreng heeft Peter deze doorgeknipt. Daarna werd de placenta, met vruchtzak, geboren en we hebben deze nog liggen bekijken. Als je mijn van tevoren had verteld dat ik dat ging doen, had ik je voor gek verklaard, maar het was zo bijzonder om te zien!  De boel werd opgeruimd en ik werd vanonder gehecht. Eerlijk gezegd vond ik dit een vervelendere pijn dan die hele bevalling bij elkaar.

Om 7.00 uur gingen de verloskundige en de kraamhulp (die was ook ergens nog een keer binnengekomen) naar beneden om daar het één en ander te regelen en wij kregen de tijd om lekker met zijn drietjes te knuffelen. Nadat we Joas uitgebreid bewonderd hadden belden we onze ouders, om te vertellen dat ze (weer) opa en oma waren geworden. Wij kregen een ontbijtje van de kraamhulp en daarna mocht ik douchen. Ik had verwacht dat ik daar heel erg behoefte aan zou hebben, maar dat viel eigenlijk wel mee. Het was wel lekker om even onder de warme straal te staan, maar ik werd al snel naar en moest weer onder de douche vandaan.

Ik ben zo blij dat het gelukt is om zonder thuis te bevallen en ik zou het ook iedereen aanraden. Ik vond het erg prettig om lekker in mijn eigen omgeving alles te kunnen doen en laten wat ik wilde en waar ik op dat moment behoefte aan had. Ik had verwacht dat het best een troep zou geven, maar eerlijk gezegd heb ik er niks van gezien en hebben ze alles keurig opgeruimd terwijl ik onder de douche stond. Daarnaast ben ik stiekem best een beetje trots dat ik de bevalling zonder pijnbestrijding heb gedaan, want ook dat wilde ik graag.

Ik kan nog wel veel meer dingen over mijn bevalling vertellen, maar zo’n 2300 woorden verder is het voor jullie een heel verhaal om te lezen. Inmiddels is Joas 7 weken oud en nog steeds kijken we met een heel goed en positief gevoel terug op deze bevalling. Het was zo mooi, intiem en bijzonder. Samen met de verloskundige en Peter was ik een heel goed team en hebben we dit mooie wondertje op de wereld gezet.

Hier is Joas ongeveer 2 uurtjes oud.

Liefs, Simone

 

 

3 gedachten over “Mijn bevallingsverhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s