Jong ouders worden; hoe ervaren wij dat? #2

De ene 22-jarige is de andere niet en dat is wel te merken aan de mensen om mij heen. Waar de een nog bezig is met studeren, de ander net een baan heeft gevonden, was ik me op die leeftijd aan het settelen. Ik trouwde toen ik net 22 was, ik had wat ik wilde; huisje, boompje en geen beestje (ik hou niet van dieren). Drie maanden geleden schreef ik een blog over onze ervaring in de eerste maanden (KLIK) en vandaag schrijf ik over onze ervaring na ruim 5 maanden.

Peter en ik waren net twee maanden getrouwd toen ik zwanger raakte van Joas. In dit artikel (KLIK) kun je lezen over onze kinderwens en hoe dat geleid heeft tot een zwangerschap. Toen ik daadwerkelijk echt zwanger was begon het nadenken over het ouderschap. Waren we hier toch niet te jong voor? Kunnen we dit wel? De randvoorwaarden om een kindje te krijgen waren er. We konden ons kind een (t)huis bieden en we hadden de financiële mogelijkheden hiervoor. Dat zat wel goed dus! Toch begon het echte nadenken (voor ons) pas toen ik zwanger was. Je zou denken dat dat een beetje laat is, maar ik denk dat je pas echt over zulke dingen gaat denken als het zover is. Je kunt je namelijk totaal niet voorstellen hoe het is, als je het niet meemaakt.

Nu na ruim 5 maanden mag ik toch wel zeggen dat ik vind dat Peter en ik het super goed doen. Naast de zorg voor ons kleine vriendje merk ik dat we ook steeds meer een weg vinden in onze vrije tijd. Een aantal dingen is weer als vanouds; we werken allebei, (ik 24 uur en Peter 36 uur), we sporten en we spreken (individueel) af met vrienden. We verdelen de zorg voor Joas en zorgen ervoor dat we allebei aan onze rust toe komen. Daarnaast hebben we ook weer steeds meer tijd voor elkaar. Dat heb ik de eerste maanden echt wel gemist!

Als we het even niet (meer) weten vragen we advies aan de mensen die we vertrouwen en meestal zijn dat eerst onze ouders en daarna specialisten zoals het consultatiebureau en de huisarts. Tenzij het natuurlijk echt iets is waar gespecialiseerde kennis voor nodig is, dan gaan we wel daarheen. We merken dat dit voor ons werkt. We doen waar we ons goed bij voelen en vertrouwen op ons gevoel. We bidden voor de dingen waar we zelf niet uitkomen.

We zijn jong, maar niet onbekwaam. Wij kunnen dit, als een team. Ik vond de eerste drie maanden pittig, maar het wordt echt allemaal beter, alle clichés zijn waar! Ook vind ik het steeds leuker worden. Ik merk dat ik dat hele kleine lief en schattig vind, maar ik vind het contact dat we nu hebben toch echt heel veel leuker dan het hele afhankelijke.. Joas begint steeds meer dingen te begrijpen. Zo leuk! Het is een heerlijk ventje!

Mag je van jezelf zeggen dat je het goed doet? Ik vind van wel. Ik ben trots op Peter en mezelf hoe we dit voor elkaar krijgen. We zijn een team, een hecht team en misschien nog wel hechter dan eerst. Dat ons ‘oude leven’ nooit meer terugkomt is soms gek om te beseffen, maar ik merk dat ik dat wel steeds meer een plekje kan geven. Samen staan we sterk, we komen er wel! We hebben (hopelijk) nog een heel leven voor ons waarin we mogen genieten van elkaar en ons gezinnetje!

Was jij jong ouders? Hoe heb je dat ervaren?

Liefs,

Simone

2 gedachten over “Jong ouders worden; hoe ervaren wij dat? #2

  1. Ik vind het super fijn dat ik net 23 was toen wij ons eerste kindje kregen! Nu wordt ze alweer bijna 5 en hebben we nog een dochter van bijna 3!! Tuurlijk! Het is niet altijd makkelijk! Maar dat zal t ook niet zijn als je 35 bent!!
    Je mag trots zijn op je mooie gezin! En geniet ervan!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s