Mijn bevallingsverhaal | Thijs

Het meest gelezen artikel op mijn website is mijn bevallingsverhaal van Joas (Klik) Een positieve thuisbevalling waar ik super trots op was (en ben). Niet dat ik er überhaupt iets aan kon doen of veranderen, maar ik vond (en vind) het zo’n mooie en bijzondere ervaring.

Thijs, een paar uur oud

Omdat de bevalling bij Joas zo goed was gegaan keek ik stiekem best een beetje op tegen deze bevalling. Toen vond ik het zo fijn dat ik er helemaal blanco in kon gaan en het allemaal wel zou zien. Dat kon ik nu niet. Ik had immers al de ervaring van de bevalling van Joas en die zei helemaal niks over wat er komen ging. En dat maakte me angstig. Zou het weer zo goed gaan? Kan ik weer thuis bevallen? Wat nou als….? Ik merkte dat ik deze keer nog minder graag naar het ziekenhuis wilde, omdat ik een thuisbevalling juist zo fijn had gevonden bij Joas.

Laat ik beginnen met het feit dat ik weken riep dat ik niet wéér klaar zou zitten vanaf 37 weken. Dit deed ik bij Joas en ik kwam van een koude kermis thuis, want die liet ons wachten tot 41+2. Dat ging me niet nog een keer gebeuren. Dacht ik. Want heel eerlijk.. toen we die 37 weken gepasseerd waren en ik dus thuis mocht bevallen, was ik er klaar voor. Ik deed nog wel dingen, ging nog op pad, maar alles stond wel klaar hier in huis. Alles stond klaar voor de komst van ons tweede kindje.

Met bijna 39 weken zwangerschap was er die hittegolf in Nederland. Temperaturen van tegen de 40 graden waren heel normaal die week. Ik kreeg mega veel berichtjes of het allemaal nog wel ging en of ik het uithield. Super lief. Ik had het niet persé warmer dan anderen denk ik, ik sjouwde alleen een paar kilo’s extra mee. Onze lifesaver was trouwens de airco die we snel van tevoren nog even kochten. Zo kon ik in elk geval slapen en dat hielp al heel erg. Daarnaast ben ik die week meerdere keren ontzien in de zorg voor Joas, wat op dat moment eigenlijk het zwaarste was voor mij.

Maar goed… genoeg aanloop naar het echte verhaal. Mijn tweede bevalling.

Op woensdagavond 31 juli (ik ben dan 39+5 weken zwanger) zitten Peter en ik op de bank en kijken tv. Ik merk dat ik krampen heb en dat die toch best regelmatig komen. Ik besluit ze te timen en ik heb om de 5 minuten een kramp die ik goed kan timen, maar ik weet ook.. dit stelt nog niks voor. Ik hoop natuurlijk heel erg dat het begonnen is, maar ergens weet ik dat dit niet zo is. Voor de zekerheid app ik toch vast mijn achterwacht voor Joas; mijn moeder.

Na een tijdje stopt het weer en kan ik met zekerheid zeggen dat het voorweeën waren. We besluiten naar bed te gaan en wel te zien wat de nacht ons gaat brengen. Nou helemaal niks. We slapen heerlijk die nacht!

‘S ochtends (1 augustus) word ik rond 6 uur wakker en moet naar het toilet. Ik sluip naar beneden om Peter en Joas niet wakker te maken en zie op het toilet dat ik mijn slijmprop verloren ben. De avond ervoor was ik ook al een stukje verloren, maar nu duidelijk meer. Ik weet dat het helemaal niks zegt, maar toch geeft het me goede moed.

Ik besluit om beneden te blijven want ik heb toch wel wat last van mijn buik. En als ik niet meer naar boven ga, kan ik ook niemand wakker maken. Rond 6.15u voel ik duidelijk een wee. Een kramp met duidelijke piek en ik wist gelijk weer hoe een echte wee voelde. Ik besluit deze weeën weer te timen, maar er zit weinig regelmaat in. De duur is vrijwel gelijk, maar dan zit er 4 minuten tussen en dan weer 6, de keer erna maar 2. Geen pijl op te trekken. Toch worden ze wel heftiger naar mijn idee, maar tot nu toe kan ik ze gewoon wegzuchten. Dit doet nog geen pijn. Ik twijfel heel erg of het echt is of weer vals alarm.

Rond 6.45/7.00 worden Peter en Joas wakker en komen naar beneden. Ik zeg tegen Peter dat ik denk dat hij vandaag niet kan gaan werken, maar dat ik het nog niet helemaal zeker weet. Om voor mezelf echt zeker te weten dat het begonnen is ga ik douchen. En ondanks dat de weeën nog niet regelmatig komen weet ik nu wel echt zeker dat het begonnen is. Whaaa spannend! Hopelijk hebben we aan het eind van de dag een baby. Voor de grap plaats ik een plaatje op Instagram met ‘Suprise me August’. Ook app ik nog wat met wat mensen. Gewoon een prietpraatje. Dit lukt me nog prima tussen de weeën door.

Rond 7.15u bel ik mn moeder of ze Joas op kan komen halen. Ik weet dat ik haar wakker bel en dat ze om moet rijden wegens wegwerkzaamheden, dus vandaar dat ik haar op tijd inlicht. Daarna voel ik me even duizelig en misselijk en belt Peter voor mij de verloskundige. Zij geeft aan zo langs te komen om te kijken naar de stand van zaken.

Rond 7.45 is de verloskundige er. Ik blijk al 3cm ontsluiting te hebben en ze stript me gelijk om nog net even dat zetje in de goede richting te geven. Haar dienst zit erop en ze zal de andere verloskundige rond 12u langs sturen. Dan heeft mijn lijf even de kans om te zorgen voor goeie weeën, want nog altijd zit er weinig regelmaat in. De verloskundige gaat weer weg en niet lang daarna is mijn moeder er om Joas op te halen. Een dikke kus en knuffel verder gaat hij met zijn oma mee en zijn Peter en ik samen. Het is dan ongeveer 8.00uur. Het is heel gek, maar het lijkt net of mijn lijf gewacht heeft, want zodra mijn moeder en Joas weg zijn worden de weeën duidelijk heftiger, regelmatiger en volgen sneller op elkaar.

Ik merk dat ik slecht in mijn bubbel kan komen doordat ik onrustig ben in mijn hoofd. Een tijdje luister ik Opwekkingsmuziek, maar al snel ben ik dat ook weer zat. Ik wissel eigenlijk steeds af tussen de douche en ons bed en ik merk dat de weeën opkomen in mijn rug en dan doortrekken naar mijn buik. De warme straal van de douche helpt verlichtend. De momenten dat ik op bed lig helpt het om zelf een loeihete kruik tegen mijn rug aan te duwen. Dit zorgt ervoor dat de pijn wat dragelijker wordt.

Waar sommige mensen hun partner heel dicht in de buurt willen hebben, vind ik het juist fijn om alleen te zijn. Peter is beneden terwijl ik boven mijn ding aan het doen ben. Helemaal in mezelf gekeerd. Hij is zelfs gewoon bijna een uur met zijn moeder aan het bellen. Die overigens denkt dat Peter gewoon aan het werk is. Hij is in de buurt, maar niet steeds in dezelfde ruimte.

De verloskundige had gezegd dat als er iets in de situatie zou veranderen, we moesten bellen. Dus bijvoorbeeld vliezen breken, heftigere weeën of persweeën. Ik heb geen besef van tijd, maar ik gok dat het rond een uur of tien is als ik het niet zo grappig meer vind. De weeën zijn heel krachtig en komen wel heel snel achter elkaar. Ik ben nog niet zo lang bezig met bevallen en de gedachte dat ik nog heel lang moet (ik ging er vanuit dat er eind van de middag een baby zou zijn) met deze intense weeën maakt dat ik ff zoiets hebt van: Pffffffff, ik wil niet meer. Ik roep Peter om te vragen of hij de verloskundige wil bellen. Het is dan rond 10.10 uur. Peter was nog met zijn moeder aan het bellen en net nadat Peter heeft opgehangen met zijn moeder, voel ik een enorme drang om te persen. Ik roep dingen als “Ik kan hem niet meer binnenhouden” naar Peter. Met al mijn kracht probeer ik de persdrang tegen te gaan. Peet belt snel de verloskundige en die is gelukkig al onderweg naar ons.

De momenten die daarna volgen gaan allemaal zo snel dat ik het soms nog steeds niet echt kan beseffen. Ik heb op dat moment dus persweeën die ik in moet(!) houden, maar het gevoel dat ik het niet kan inhouden. Mijn lijf wil het één (de baby eruit werken) en mijn hoofd het ander (binnenhouden tot de verloskundige er is). Je snapt dat die twee elkaar erg tegen werken. Met al mijn kracht probeer ik de baby binnen te houden. Tijdens deze weeën heb ik wel Peter zijn hulp nodig. Hij duwt keihard in mijn rug tegen de pijn en ik ben de wee aan het tegenwerken. Dat lukt 2 weeën en dan voel ik druk. Dat is precies het moment dat mijn vliezen breken. Even hebben we een soort paniek. De baby heeft namelijk in het vruchtwater gepoept. Peter belt de verloskundige nog een keer. En die zegt er over twee minuten te zijn. Ik voel ondertussen dat dit niet lang meer gaat duren en in een helder moment laat ik Peter de kruiken warm maken voor de hydrofiele doeken. Ook zet hij de voordeur open zodat de verloskundige zo door kan lopen.

Eén van de fijnste momenten van de bevalling was het moment dat ik de verloskundige binnen hoorde stappen. Het is dan ongeveer 10.20u. Met twee passen tegelijk komt ze naar boven gerend. Ik ben zo blij dat ze er is! Nu hoef ik mijn lijf niet meer tegen te werken en mag ik toegeven aan die persdrang. Sommige vinden dat verschrikkelijk, ik vind het heel fijn. Éindelijk kan (en mag) ik wat doen.

Alles wordt binnen enkele minuten klaar gezet. Peter haalt nog snel even twee tassen van de verloskundige uit de auto en helpt met dingen klaar zetten. Ook belt hij snel nog de kraamzorg dat ze iemand kunnen sturen.

Ik lag al die tijd op mijn zij de weeën op te vangen, maar moet nu naar mijn rug gaan draaien. Iets wat ik eigenlijk niet wil, maar wel moet. Peter zit goed en wel naast me als na 1x goed meepersen de verloskundige zegt dat het hoofdje staat en ons kindje de volgende goede wee geboren gaat worden. Wow… dit gaat wel heel snel!

En dan, op donderdag 1 augustus 2019 om 10.27 wordt onze tweede zoon geboren: Thijs. Een klein warm hummeltje wordt op mijn borst gelegd en laat de hele wereld horen dat hij er is. Dat is volgens mij ook het eerste dat ik zeg ‘ohh… je bent er al’. Niet lang na de geboorte van Thijs wordt ook mijn placenta geboren en dan zit het er op. We hebben het gewoon weer gedaan! Ik word van onder even nagekeken en ben er dit keer zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Er zit één klein scheurtje in mijn schaamlip, maar daar wordt niks aan gedaan. Dat moet vanzelf weer aan elkaar groeien.

Al snel bellen we onze families en vrienden om te vertellen van ons grote wonder. Zo fijn dat hij er is! En wie had ooit gedacht dat ik voor de uitgerekende datum zou bevallen, nou ik niet!

De uren erna worden we geleefd. De kraamzuster arriveert, we lunchen, krijgen al wat bezoekjes en genieten vooral heel erg van het feit dat Thijs er nu is. Het besef wat er allemaal gebeurd is komt eigenlijk later pas. Het is zo snel gegaan dat ik ’s avonds in bed alles nog eens de revue laat passeren. Wat een dag!

Onze Thijs. Hij is er♡

Bedankt voor het lezen!

Liefs,

Simone

Een gedachte over “Mijn bevallingsverhaal | Thijs

  1. Wat fijn dat de bevalling zo voorspoedig is gegaan en echt heel snel! Ik denk dat heel veel vrouwen voor zo’n bevalling zouden willen tekenen!
    Heerlijk toch?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s